Byle do przodu...

By stale się rozwijać, nie porównywać się z innymi, wyznaczać sobie realne cele i uczyć się czegoś z każdą porażką.

O tym jest ta skarpeta...

Serio ;)

cdn.

Into the woods...

W głowie mam milion pomysłów. Na drutach dwa rozpoczęte swetry, niedokończone czapki, sprute rękawiczki... i tylko te żołędzie wychodzą masowo spod moich rąk ;) Możecie się śmiać, możecie drwić, ale w życiu nic tak mnie nie odstresowywało jak one. I tak bardzo cieszą oko!

Trzy lata temu wstawiłam TUTAJ żołędziowy tutorial i może i zaniedbałam bloga, może i pojawiam się i znikam... ale kolaż i w tym roku musi być ;)

Kto jest za łapka do góry!

Tymczasem zostawiam Was z kilkoma dzisiejszymi zdjęciami. Tak po prostu, bo to był fajny dzień :)

Lots of Love

-------

A.

Dinozaur. I mój pierwszy sweter.

Dinozaur -  to o sobie pomyślałm tydzień temu, kiedy usilnie chiałam dostać się w moje stare kąty (blogowe) i wylewałam z siebie siódme poty myśląc jakie to było hasło, i dlaczego loguję się z gmaila i takie tam. Serio. Zapomniałam już jak to się robi.

Ten blog też już niczym dinozaur kroczy w jakąś ciemność - nicość... ale ciągle czas ucieka mi przez palce. Na kosmetykę przyjdzie jeszcze czas ;)

Ostatni rok dał mi nieźle w kość. Schemat praca-dom-szkoła-praca-dom and so on... Początkowo myślałam, że dam radę, że będę się tu pojawiać, ale życie napisało inny scenariusz. Dlatego w sumie sama nie wierzę, że znowu piszę. Ale widzę u siebie zrywy żołędziowe co roku, i obym w tym roku płynęła na tej fali jak najdlużej ;) 

Mam Wam do pokazania kilka zaledwie rzeczy, ale pierwszy niech będzie sweter, z którego jestem dumna jak paw ;)

Mój pierwszy w życiu! 

Co do włóczki, jest miękka, sunie po drutach i naprawdę przyjemnie się z niej robi, natomiast nie wiem co mnie podkusiło, żeby wybrać włóczkę z takim włosiem (?!?). Po praniu jest o niebo lepiej, włoski się jakby "uleżały" :P, a sweter jest nadal bardzo miękki i przyjemny. Polecam i nie polecam. Zależy co kto lubi ;)

Sweter dokładnie sprawdzony przez moją Babcię ;) Mówi, że będą ze mnie ludzie ;)

Uściski jesienne!

A.

bits & pieces

Nie podejrzewałam, że moje ukochane szydełko pójdzie w odstawkę na tak długi czas ;) Cały czas mierzę się z drutami. I szczerze mówiąc cieszę się jak dziecko, że mi wychodzi! 

Mam takie postanowienie na ten rok, że będę tu częściej... oby mi wyszło!

Moje ulubione kolory na dziś... na duplikat zagubionej czapki...

Włóczek polecać nie lubię, bo każdy lubi co innego, natomiast uważam, że te druty są  r e w e l a c y j n e!

To mój drugi egzemplarz, bo pierwsze, które dostałam w prezencie, zostały złamane przez przypadek (chlip chlip).

i czapka mojej A., której właścicielka nie chce nosić...

Drobna zmiana

Ostatnio coraz częściej można mnie zobaczyć z grubymi włóczkami splatanymi przez druty niż z ukochanym szydełkiem i motkiem bawełny. Co nie oznacza, że szydełko poszło w odstawkę. O nie! To chyba jednak   znak, że zima już naprawdę za pasem...

Ćwiczę namiętnie czapki, które już chciałabym Wam pokazać, ale niestety pierwszą z nich prułam już cztery razy i póki co nie mam nic. Nic co zobrazowałoby moje ostatnie wieczory, które przeciągają się do nocy... Natomiast oczka lewe i prawe nie są już takie straszne ;) Mam niestety taką przypadłość, że jak się uprę to choćby nie wiem co, muszę zrobić to, co sobie wymyśliłam...

Tym razem już się uda... trzymajcie kciuki ;)

Moje ostatnie skarby... kolejne w drodze...

Postanowiłam także, że spróbuję być też TU ;) 

Przyłączycie się? Zapraszam :)

Moje pierwsze...

Sprawa wygląda tak, że miały być skarpetki, a są rękawiczki. 

I nieskromnie mówiąc - jestem z nich szalenie dumna! Mimo, że to zwykłe, szare rękawiczki z jednym palcem...

Znalazłam sobie WZÓR idealny, który nawet ja pojęłam... 

Dołączyłam do tego wytyczne od a-polonii i proszę bardzo - są! Moje pierwsze! :)))

Lewą robiłam przez trzy wieczory i sobotnie przedpołudnie... prawa poszła mi znacznie szybciej... 

Nabieram rozpędu ;)

Jedyną moją improwizacją było serduszko, które prawie wyszło idealnie ;) To już jest dla mnie wyższa szkoła jazdy... 

I teraz marzę już tylko o tym, żeby Święty Mikołaj naprawdę przejął się faktem, że nie mam dobrych drutów i że kończą mi się zapasy fajnej włóczki... ;)

Jesienią dzieją się cuda :)

No bo jak to inaczej nazwać... 

Dokładnie rok temu napisałam, że mam pewne marzenie. 

I musiał upłynąć kolejny, żeby to marzenie zacząć realizować...

Ale chyba nadal nie zrobiłabym nic w tym kierunku, gdyby nie pomocna dłoń, którą wyciągnęła do mnie bezinteresownie a-polonia :))) Bo ja, oprócz kilku wskazówek, najbardziej potrzebowałam motywacji, i mocnego kopniaka... i  wszystko to ostatnio dostałam od Kobiety, która twierdzi, że niewiele umie... a popatrzcie choćby na to cudo! Mam ochotę uściskać Ją i ozłocić zarazem, bo podejść do drutów miałam już kilkanaście w swoim życiu. Mniej i bardziej udanych, ale zwykle kończyło się na prostym szaliku, smętnych marzeniach o kolorowych skarpetkach... i rzucaniu drutów w kąt...

I gdyby nie kopniak w postaci wzoru na czapkę, który trafił prosto do mojej skrzynki... pewnie i nadchodząca zima nie zmusiłaby mnie do przejrzenia po raz kolejny wszystkich drutowych książek jakie posiadam... i przypomnienia sobie choćby podstaw...

Tak więc zaczęłam od czapki, a wraz z nią przyszła ogromna frajda, sto milionów pomysłów i poczucie, że teraz musi się udać!

Ale po kolei...

Najpierw była czapka :) Na wspomnienie mojej wczesnej młodości, bo kiedyś nosiłam podobną ;) Czapka jest co prawda do sprucia, bo jest niemiłosiernie nierówno robiona, i muszę nabyć odpowiednie druty... ale tak ku pamięci... bo poziom hormonu szczęścia po zrobieniu śmigiełka na górze wzrósł u mnie co najmniej trzykrotnie ;)

Potem błyskawicznie powstał komin dla Starszej Córki...

który nosi się rewelacyjnie :)

i  kolejny, tym razem dla Taty, już się robi się ;)

A później dostałam od a-polonii najcenniejsze wskazówki. I zaczęłam... 

Skarpetki co prawda nadal w planach, ale już tych całkiem bliskich...

Cdn.

Sitting knitting in silence

Cdn.